
برای اجرای کدهای یک پروژه روی سرورهای مختلف، تمام کتابخانهها و نیازهای سیستمی آن را به همراه کد در یک واحد نرمافزاری تحت عنوان Container قرار داده و نگهداری میکنند. افراد مختلفی در مراحل مختلف توسعه، تست و استقرار کد نقش ایفا میکنند و هر کدام از این افراد سرورهای متفاوتی را برای انجام کارها مورد استفاده قرار میدهند. به این ترتیب، بهرهبرداری از Container این همکاری را آسان کرده و سرعت میبخشد، چرا که با به اشتراکگذاری Container مستقل از پیکربندی سیستم میتوان کد را اجرا کرد. در حالی که بدون وجود Container، برای اجرای هر بخش از توسعه، تست و استقرار، کتابخانهها و سایر موارد باید نصب و پیکربندی شوند
کدها بهوسیلهی Container به راحتی بین محیطهای مختلفی چون لپتاپ توسعهدهنده، محیط تست، محیط استقرار محصول، ماشینهای مجازی ابری و زیرساخت سنتی جابجا میشوند. این در حالی است که مشکلات ساختارهای سنتی مانند ورژنهای مختلف زبانها یا کتابخانهها، توزیعهای مختلف سیستم عاملها، پیکربندی شبکه سیستمها و سیاستهای مختلف امنیتی دیگر نمیتوانند مانعی برای این جابجاییها باشند.
استفاده از Container فقط محدود به همکاری تیمها بر روی یک تکه کد نیست، بلکه برای پاسخ سریع به نیازهای کسبوکار نیز کاربرد فراوان دارد. یک کانتینر میتواند مستقل از نوع زیرساخت (ابری یا سنتی و یا ترکیبی از این دو) برای مقیاسپذیری بسیار مفید باشد، چون میتوان تعداد نسخه هایی از یک نرمافزار که اجرا میشوند را به آسانی افزایش یا کاهش داد.

بدون دیدگاه